Communication from Cardinal Collins re November 20 Province of Ontario Announcement on Covid-19 Restrictions

Coat of Arms of Cardinal Thomas Collins, Archbishop of Toronto

November 20, 2020

To all clergy, staff and the faithful of the Archdiocese of Toronto,

Before providing an update on the latest measures implemented by the province of Ontario regarding churches in the Archdiocese of Toronto, I wish to express my gratitude and admiration for the heroic work that has taken place following our June re-opening.

Since that time, more than 1.3 million Catholics have attended Mass in our archdiocese. Following our robust WorshipSafe protocols, clergy, staff and volunteers have created a safe and welcoming environment, ensured proper distancing, the use of masks, as well as sanitizing churches after every service. You have also reached out with creativity and love to care not only for the sick and bereaved, but also for the needs of those suffering in other ways, who are isolated, who are facing psychological and spiritual trauma. You have been there for them. I thank you for fostering a culture of compassion that is needed more than ever, in the midst of this pandemic.

Participation in the Mass and especially the opportunity to receive the Eucharist and other sacraments gives all of us the spiritual strength to not only endure the crisis, but also to reach out to serve, day after day, all of those who are suffering.

We also must recognize the gravity of the situation before us. The number of positive cases of COVID-19 continues to rise at an alarming rate in many areas of our own archdiocese and in other regions of the province and country. We are still in the midst of a pandemic, which has already taken the lives of more than 11,000 Canadians.

We are grateful to those who have been dedicated to fighting the virus – first responders and front line workers along with those working selflessly in our long-term care homes among others. In my conversations with political leaders and medical officers of health, I continue to assure them of our ongoing prayers as they make difficult decisions to protect all of us.

In view of all of the above, I am deeply disappointed that, in some regions of the archdiocese, we must restrict participation in the sacraments (details enclosed). This will inflict a great spiritual pain upon those who safely and with great dedication have been drawing spiritual strength to sustain them, and to help them to serve those suffering in this pandemic. As we have demonstrated our ability to safely worship together, I trust that we will soon be able fully to resume public worship.

Meanwhile, now is the time to go ever deeper in prayer, and with continued love and creative zeal, build up our community of faith and reach out even more to those who are suffering in these difficult days.

Sincerely in Christ,

Thomas Cardinal Collins

Archbishop of Toronto 

Recognizing the health and safety measures announced by the Province of Ontario on November 20, 2020, I am directing parishes to implement the following in their respective regions:

York & Durham Regions (Red Zone – Control Restrictions)

    • By Monday, November 23, 2020, parishes must restrict attendance at all liturgical celebrations (Mass, weddings, funerals, baptisms, First Holy Communions, confirmation, etc.) to 30% capacity. Please continue to ensure strict adherence to sanitization, distancing and other measures as outlined in our protocols.
    • No meetings should take place in parish halls or other church spaces at this time. The only exception would be those deemed as essential services eg. Alcoholics Anonymous/Narcotics Anonymous Meetings. These meetings should be restricted to 10 people and ensure that all appropriate health and safety measures are in place (use of masks, hand sanitizer, physical distancing, etc.). Virtual meetings should replace in-person meetings wherever possible.

Full-text / click on the link below:

Cardinal Collins – Covid-19 Provincial Measures – November 20, 2020

Różaniec Do Granic Nieba

UWAGA, UWAGA! Mamy niezwykle radosną informację!

Nasza Parafia dołączyła się do Polskiej i Światowej Akcji Modlitewnej

„Różaniec do Granic Nieba”.

                                                       KIEDY?   Od 01 do 08 listopada tego roku.

W naszym kościele każdego powyżej wymienionego dnia zostanie

odmówiona modlitwa wstawienniczo-przebłagalna & różaniec św.

Po porannej Mszy św. o godz. 8 AM;

a wieczorem pół godziny przed Mszą św. o godz: 6:30 PM.  

W piątek, 6 listopada o godz. 6:00PM odbędzie się Adoracja w ciszy z modlitwą wstawienniczo-przebłagalną i Różaniec Św.

GDZIE?   Wszędzie, w całej Polsce i na świecie!

DLACZEGO?  Musimy znowu chwycić za różańce i z całych sił wołać do Boga Ojca o zmiłowanie. Chcemy podjąć pokutę za nasze grzechy i wołać do Nieba o wybaczenie. Chcemy stanąć w obronie życia. Modlić się o pojednanie, przebaczenie i uzdrowienie wszelkich ran związanych z utratą dziecka nienarodzonego. Będziemy również prosić o wybaczenie te dzieci, którym nie zostało dane narodzić się z winy ich rodziców oraz wołać do Boga o uzdrowienie ran tych rodziców, którzy nie ze swojej winy utracili potomstwo przed jego narodzeniem. Ponadto zwrócimy się do wszystkich dzieci nienarodzonych, także tych zmarłych w sposób naturalny lub zmarłych tuż po porodzie, z prośbą o wstawiennictwo za nami u Boga.  Wierzymy, że są one w niebie i mogą nas wspierać swym orędownictwem.
Modlitwą różańcową ogarniemy także wszystkich zwolenników aborcji i wszystkich dewastujących świątynie w Polsce i na całym świecie prosząc o opamiętanie.
KTO? Absolutnie wszyscy; koniec z podziałami, koniec z lękiem, koniec z niewiarą. Wszyscy połączmy się w wspólnej modlitwie, całą nadzieję pokładając w Bogu Ojcu Jedynym.

JAK? Czasu jest mało, sytuacja trudna, twoja pomoc jest konieczna. Zapraszaj, wołaj, ogłaszaj, módl się, walcz, organizuj.

Poniżej znajduje się program modlitewny  // kliknij na link:)

Dlaczego Różaniec do Granic Nieba

MODLITWY ZA ZMARŁYCH

Zbliża się miesiąc listopad poświęcony szczególnie modlitwom za tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Pamięć o naszych bliskich zmarłych wyrażamy w modlitwie, wierząc w Świętych Obcowanie.

W tym roku ze względu na pandemię, odwołana jest coroczna Msza św. na cmentarzu.

W naszym kościele bezpośrednio po Mszy św. o godz. 11:00am do godz. 4:00PM, odbędzie się Adoracja Najśw. Sakramentu. W godzinach podanych powyżej, o pełnej godzinie czytana będzie część wypominek.

PROGRAM ADORACJI:

12:00am – Wypominki & Różaniec / Adoracja w ciszy.

1:00PM  – Wypominki & Litania do Krwi Pańskiej / Adoracja w ciszy.

2:00PM  – Wypominki & Litania do Wszystkich Świętych / Adoracja w ciszy.

3:00PM  – Wypominki & Koronka do Miłosierdzia Bożego / Adoracja w ciszy.

4:00PM  – Litania do Serca Pana Jezusa  & zakończenie Adoracji Najśw. Sakramentu

PRAYERS FOR THE DEAD

The month of November is dedicated particularly to prayers for the dead.  Let us remember our dearly departed through prayers, believing in the Communion of Saints.     

This year, due to the restrictions with COVID-19, the annual Mass at the Resurrection Cemetery was cancelledOn “All Saints Day”, Sunday, 1st of Nov. Adoration of the Holy Sacrament will start immediately following the Mass at 11:00 am until 4:00 PM.

PAŹDZIERNIK MIESIĄCEM RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO

Dobiega końca miesiąc październik, ofiarowany czci Matki Bożej.

Nabożeństwa różańcowe są odprawiane od poniedziałku do soboty.

Po porannej Mszy o godz. 8 AM, a wieczorem pół godziny

przed Mszą św. o godz: 6:30 PM.

Zapraszamy wszystkie dzieci na modlitwę różańcową

w miarę możliwości w środę o godz. 6:30 PM.

MASKS AND FACE COVERINGS ARE NOW MANDATORY

I want to thank all of you for your co-operation and kindness since our return to church. It has been so great to see parishioners once again and I thank everyone who has been so helpful in this re-opening stage, especially our wonderful volunteers. Thank you!

As of Sept. 28th, a new instruction has been issued in the Durham Region that now makes the use of masks or face coverings inside all public places mandatory. This includes churches and our own parish. I would ask that all those coming to church bring a mask or face covering and wear it upon entering the church.

I recognize that this may be an inconvenience yet I know that we are all committed to caring for our neighbor and those around us. We are still in the middle of a pandemic and need to take the appropriate steps to minimize any potential spread of Covid-19.

Thank you in advance for your co-operation as we do all that we can to take care of one another and keep our community safe and healthy.

 

 

ShareLife — Living the GOSPEL

Dear brothers and sisters,

Every year ShareLife gives us the opportunity to reach out with the hands of Christ to care for those who are most in need. This is what we’re called to do as His disciples: to be with those at the side of the road who are suffering, just as the Good Samaritan did. This is what it means to be a Christian.

At this time especially, in the midst of this pandemic, so many people are suffering greatly. There are people who are in great need of help for them as they struggle mentally and psychologically. ShareLife helps in that.

For people lonely, isolated, for seniors who need help, ShareLife reaches out to them.

There is a great deal of domestic violence and the ShareLife agencies are there at this time of great need to bring the loving hand of Christ into the midst of situations of such suffering.

In ShareLife we find the presence of Christ in the midst of those who suffer. We are there with them because He is with us, sending us out to be with those who are in need. That’s the purpose of ShareLife.

Especially in this time of such great need in the midst of this pandemic, I ask you to, in a very particular way, be generous in supporting those in need during the ShareLife Sunday collection.

May God bless you as you serve Our Lord by serving those who are in need.

Cardinal Thomas Collins
Archbishop of Toronto

 

Cardinal Thomas Collins offers his prayers and consolation to the Traynor family and all those impacted by the tragic event in Oshawa.

Pamiętajmy w naszych modlitwach o ofiarach z przed tygodnia, tragedii Rodziny Traynor z Oshawy.

Obdarz, o Panie, chwałą życia wiecznego i pełnią nieśmiertelności wszystkich, którzy przez czyny wiary, nadziei i miłości dawali na ziemi świadectwo, że do Ciebie chcą na zawsze należeć. Amen.

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie a światłość wiekuista niechaj im świeci.

Dobry Jezus, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie.

Przez Miłosierdzie Boże niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen

Eternal rest, grant onto them, O Lord, and let perpetual light shine upon them. 
May their souls and the souls of all the faithful departed, through the mercy of God, rest in peace. 
Amen.

WAŻNE: PRZYJMOWANIE KOMUNII ŚWIĘTEJ NA RĘKĘ

Na niemalże całym świecie, czas pandemii koronowirusa wprowadził w ludzkie serca, totalny zamęt i chaos. Nie trzeba daleko sięgać, wystarczy spojrzeć na naszą wspólnotę parafialną, sama w sobie podzieliła się na ludzi przyjmujących Komunię Świętą na rękę i na tych bezpośrednio przyjmujących do ust; (…) na ludzi ubierających maseczki i na tych, którzy nie mogą w nich oddychać; (..). na chorych czy też panicznie bojących się zarażenia wirusem ze względu na istniejące już mankamenty medyczne i na tych, co być może nie wierzą w istnienie wirusa. Większość parafian na czas pandemii przyjęło postawę św. Ojca Pio, – czyli totalnej pokory, wiary i podporządkowania się nakazom płynących do nas z samej stolicy Apostolskiej – Watykanu.  Niektórzy, jednak przechodzą konflikt sumienia, z jednej strony chcąc podporządkować się nakazom Ministerstwa Zdrowia i Archidecezji a z drugiej pragnąc godnie i z pokorą przyjmować Ciało Pana Jezusa.

Ks. Helmut Jan Sobeczko w swojej debacie na temat przyjmowania Komunii świętej pisze: „Opory przeciw przyjmowaniu Komunii na rękę często biorą się z przekonania, że język jest bardziej „godny” niż ręka. Tymczasem są to sprawy drugorzędne. Godny albo niegodny jest cały człowiek. W Komunii chodzi o zjednoczenie osobowe człowieka z Chrystusem, dlatego najważniejsze jest duchowe przygotowanie, zwłaszcza głęboka wiara i miłość do Chrystusa oraz drugiego człowieka, a także stan łaski uświęcającej. Nasza godność wypływa z przyjętego sakramentu chrztu. To w tym sakramencie nastąpiło odrodzenie z wody i Ducha Świętego (por. J 3,3-5) i zapoczątkowany proces naszego przebóstwiania, stawania się synami Bożymi. Dlatego naszym udziałem „jest godność i wolność synów Bożych, w których sercach Duch Święty mieszka jak w świątyni” (KK 9). W tej godności wszyscy jesteśmy równi: „Z racji odrodzenia w Chrystusie (przez chrzest) wszyscy wierni są równi co do godności i działania, na skutek czego każdy, zgodnie z własną pozycją i zadaniem, współpracuje w budowaniu Ciała Chrystusa” (KPK kan. 208; por. KK 32). Św. Paweł natomiast o ciele ludzkim mówi: „Ciało (…) jest (…) dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? (…) Nie należycie do samych siebie (…). Chwalcie, więc Boga w waszym ciele” (1 Kor 6,13-15.19-20).

W celu odpowiedzi na nasze pytanie, racjonalnym jest zacytować także słowa kard. Josepha Ratzingera, wybitnego teologa i prefekta Kongregacji Nauki Wiary: „Naprzód trzeba powiedzieć, że obydwa sposoby przyjmowania Komunii Świętej są dopuszczalne. Może ktoś zapytać: czy tolerancja jest tu na miejscu? Otóż wiemy, że aż do IX wieku Komunię św. przyjmowano na stojąco, do ręki, co nie znaczy, że tak miało pozostać na wieki. Albowiem piękno i wielkość Kościoła polega na tym, że rośnie, dojrzewa i Tajemnicę pojmuje coraz to głębiej. W tym sensie nowe formy powstające po IX wieku mają, jako wyraz czci dla Najświętszego Sakramentu swoje pełne uzasadnienie. Z drugiej strony musimy jednak powiedzieć, że jest rzeczą niemożliwą, aby Kościół do IX wieku, więc przez 900 lat przyjmował Eucharystię niegodnie. Czytając teksty Ojców Kościoła, widzimy, z jaką czcią i gorącością ducha przyjmowano Komunię. (…) Wyciągnięta i otwarta ręka staje się znakiem postawy człowieka wobec Chrystusa: człowiek rozwiera przed Nim szeroko swe serce. Zważywszy to wszystko, dochodzimy do przekonania, że jest rzeczą fałszywą spierać się o tę lub ową formę. Nie powinniśmy zapominać, że nie tylko nasze ręce są nieczyste, lecz także nasz język, nasze serce; że językiem grzeszymy często więcej niż rękoma. Największym ryzykiem podjętym przez Boga i równocześnie wyrazem Jego miłosiernej miłości jest to, że nie tylko ręce i język, lecz także i nasze serce może Go dotykać”.

Arcybiskup Metropolita Poznański Stanisław Gądecki w liście pasterskim w 2005 roku pisał: Kościół od samego początku był świadom, że Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego (Lumen Gentium, 11). Dlatego podchodzi do niej z największym szacunkiem. Troszczy się o poprawne nauczanie dotyczące Eucharystii oraz pragnie, by wierni coraz bardziej świadomie i owocnie w niej uczestniczyli. Eucharystia to przecież Jezus Chrystus, żywy Bóg i Człowiek, najcenniejsze dobro, jakie Kościół posiada. To ona jednoczy niebo z ziemią. Ona jest bramą nieba, która otwiera się na ziemi (Ecclesia de Eucharistia, 19). W sakramentalnym znaku Chleba i Wina Jezus pozostał z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). Nieustannie kieruje do każdego z uczniów to samo zaproszenie: bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje. Bierzcie i pijcie, to jest Krew moja. Z tego powodu chrześcijanin, który poważnie myśli o więzi z Chrystusem, nie może pozostać wobec Eucharystii obojętnym, czy wręcz wykluczyć ją ze swego życia. W zasadzie może do niej przystąpić każdy, ale nie wolno tego czynić w sposób niegodny, ponieważ “kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niech, przeto, człowiek baczy na siebie samego spożywając ten chleb i pijąc z tego kielicha” (1 Kor 11,27-28).

    Pierwszym i najważniejszym warunkiem godnego przyjęcia Jezusa Eucharystycznego jest – jak wiadomo – stan łaski uświęcającej. A zatem niech nikt, kto znajduje się w stanie grzechu ciężkiego, nie przyjmuje Ciała Pańskiego bez uprzedniego odbycia rzetelnej spowiedzi sakramentalnej (por. Redemptionis Sacramentum, 81). Od strony ludzkiej w przyjmowaniu Komunii świętej najistotniejsza jest, bowiem wewnętrzna dyspozycja człowieka. Każdy z nas powinien podchodzić do ołtarza z sercem wolnym od grzechu ciężkiego, wypełnionym wiarą, miłością i pragnieniem całkowitego zjednoczenia się ze Zbawicielem.

     Ten wewnętrzny stan chrześcijanina winien odzwierciedlać się także w jego zewnętrznej postawie. Najpierw – w pobożnym skupieniu, aktywnym udziale we wspólnej modlitwie i śpiewie, a następnie – w dbałości o odpowiedni strój i postawę w kościele. Nie można też zapomnieć o punktualnym przybywaniu na niedzielną liturgię. To oczywiście tylko niektóre z zewnętrznych elementów, świadczących o wewnętrznym usposobieniu człowieka. Wymogiem godnego przystąpienia do ołtarza jest także post eucharystyczny. Każdy, kto zamierza przystąpić do Komunii świętej, jest zobowiązany do zachowania postu przynajmniej godzinę przed przyjęciem Ciała Pańskiego. Choć obecny Kodeks Prawa Kanonicznego nic nie mówi na temat czasu postu dla chorych czy osób w podeszłym wieku, które nie wychodzą już z domu (por. KPK 919§3), zaleca się, aby dla tych osób był to choćby jeden kwadrans (por. Immensae caritatis, 3).

     Najstarszą praktyką udzielania Komunii świętej jest podawanie jej na rękę. Istniała ona w Kościele do ok. VIII wieku (zob. Ordo Romanus, I). Gest ten został przejęty z obrzędów wieczerzy paschalnej. Posłużył się nim Chrystus, gdy podczas Ostatniej Wieczerzy podał Apostołom swe eucharystyczne Ciało do rąk (zob. Łk 22,19). O tej formie Komunii świętej mówią nam pisma Ojców Kościoła, które świadczą jednocześnie o głębokiej czci i wielkiej miłości względem Najświętszego Sakramentu.

Św. Augustyn, jeden z największych teologów i duszpasterzy, zalecał, aby nikt z wiernych nie spożywał Ciała Pańskiego bez uprzedniej jego adoracji (zob. Komentarz do Psalmów 98,9). O głębokim szacunku podczas przyjmowania Komunii świętej mówił także św. Cyryl Jerozolimski. W jednej ze swych katechez tłumaczył neofitom: podstaw dłoń lewą pod prawą czyniąc z nich niby tron, gdyż masz przyjąć Króla. Do wklęsłej ręki przyjmij Ciało Chrystusa i powiedz: “Amen” (…) Bacząc, byś zeń nic nie uronił. (…) A kiedy już spożyłeś Ciało Chrystusowe (…) Zatrzymaj się na modlitwie, dziękując Bogu za to, że tak wielkimi zaszczycił cię tajemnicami (Katechezy mistagogiczne, V,21). Jest wiele starożytnych tekstów, mówiących o udzielaniu Komunii na złożone dłonie (np. Jan Damasceński, Wykład wiary prawdziwej 4,13). Wszystkie one są wymownym świadectwem wiary w realną obecność Chrystusa w Eucharystii i w jej uświęcające działanie dla człowieka.

Młodszym, choć bardziej rozpowszechnionym sposobem, jest przyjmowanie Komunii świętej do ust. Około IX wieku stał się on powszechną praktyką, a pojawił się wraz z wprowadzeniem do liturgii mszalnej chleba niekwaszonego. Kościół uznaje go także za praktykę starożytną i czcigodną (por. Memoriale Domini). Okres, w którym zostało wprowadzone przyjmowanie Komunii świętej wprost do ust, z jednej strony odznaczał się wielkim szacunkiem do Najświętszego Sakramentu, z drugiej natomiast – przeświadczeniem o ludzkiej niegodności, aby go przyjmować. Znalazło to swój wyraz w nowych elementach wprowadzonych w tym okresie do obrzędów Komunii świętej, takich jak: postawa klęcząca (ok. XIV wieku) czy wyznanie setnika: Panie nie jestem godzien (ok. X wieku). Wielka, granicząca wręcz z lękiem (mysterium tremendum), cześć wobec Eucharystii spowodowała, że wierni coraz częściej ją adorowali, a coraz rzadziej nią się karmili. Zmusiło to Kościół do wprowadzenia nakazu przyjmowania Komunii świętej przynajmniej raz w roku z okazji Wielkanocy (zob. Sobór Laterański IV). Dzisiaj Kościół daje wiernym możliwość nawet dwukrotnego przystąpienia do Komunii świętej tego samego dnia (zob. KPK 917), pod warunkiem, że za drugim razem uczestniczą oni w całej Mszy świętej. Ta norma pomaga nam zrozumieć, iż autentyczny kult Eucharystii oraz cześć i szacunek jej okazywane nie mogą nigdy odłączyć chrześcijanina od Stołu Pańskiego. Nasza pobożność eucharystyczna powinna zawsze współbrzmieć ze słowami hymnu św. Tomasza z Akwinu: zbliżam się w pokorze i niskości swej, wielbię Twój majestat skryty w Hostii tej (Adoro te devote).

W nawiązaniu do tego, co do tej pory zostało powiedziane, trzeba podkreślić, że błędem byłoby przeciwstawianie jednego sposobu przyjmowania Komunii świętej drugiemu, twierdząc, że jeden z nich jest lepszy. Oba te sposoby mogą współistnieć obok siebie, aczkolwiek ze względu na panującą obecnie pandemię i możliwość zarażenia się koronawirusem drogą kropelkową między innymi przez slinę, surowo zaleceane jest aż do odwołania, przyjmować Komunię świętą jedynie i wyłącznie na rękę.  Dnia, 3 lipca br., kiedy weszliśmy w drugą fazę otwierania biznesów i kościołów w Durham Region, Archidiecezja Toronto zadeklarowała, że ze względu na ciągłą dezynfekcję i mycie kościołów noszenie maseczek w kościele jest mile widziane, ale nie obowiązkowe. (Tekst przepisany bezpośrednio z listu z Archidiecezji Toronto – Durham Region – by-law has been passed and takes effect Friday, July 10, 2020. Note – places of worship in Durham are exempt from the mandatory order due to other measures already in place. Masks are still highly recommended).  Sugerowano, aby każdy ks. Proboszcz ustalił swoje własne wytyczne, co do noszenia maseczek. W wielu kościołach w Oshawie i okolicach ze względu na panującą panikę zarażenia wirusem wśród ludzi wdrożono to regionalne prawo noszenia maseczek również i w życie kościelne. Jeżeli ktoś z Państwa życzyłby sobie ubrać maseczkę w czasie Mszy św. lub nabożeństwie, bez obaw może to uczynić i poczuć się bezpiecznie. Przypominamy, że przy wszystkich wejściach do kościoła ustawione są studzienki z płynem sanitarnym do rąk, który należy użyć zaraz po wejściu do kościoła.  Następnie udajemy się do ławek siadająć w bezpiecznych od siebie odstępach (ławki zostały oznaczone). Bardzo prosimy o kooperacjie i zrozumienie.  Czas pandemii jest okresem bardzo trudnym dla wielu z nas. Okresem próby czy też przebudzenia naszego człowieczeństwa i chrześciaństwa. Zaufajmy Bogu, albowiem tylko nasza wiara nas wyzwoli.

Wsłuchując się w przesłanie płynące do nas z Wieczernika, pamiętajmy o żarliwej modlitwie, jaką Chrystus zanosił do swego Ojca, prosząc “aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno(J 17,21). To właśnie Eucharystia, jak pisze Jan Paweł II: “tworzy komunię i wychowuje do komunii” (Ecclesia de Eucharistia, 40). Dlatego gromadząc się na niej, módlmy się wytrwale o jedność, która najdoskonalej objawia się w Sakramencie Ołtarza i pokornie błagajmy Ojca, aby “Duch Święty zjednoczył nas wszystkich przyjmujących Ciało i Krew Chrystusa” (II Modlitwa Eucharystyczna).  Amen.